Pierwszą zasadą jest generalnie – dawanie drugiego śniadania do szkoły. Niby banalne, niby truizm, a jednak wielu rodziców to zaniedbuje. To straszny błąd, bo dziecku musi jest posiłki regularnie a przecież w szkole spędza kilka godzin. Jeżeli nie dostanie śniadania z domu, albo będzie głodne, albo kupi w sklepiku szkolnym coś niezdrowego – batony, chipsy, słodycze, gazowane napoje ze sztucznymi barwnikami. Jeżeli sytuacja będzie powtarzać się często, dziecko nabierze złych nawyków. Dlatego TRZEBA pamiętać o pierwszym śniadaniu w domu i drugim w szkole.

Kanapki to bardzo dobry pomysł, bo są pożywne i szybkie w przygotowaniu. Trzeba tylko „zapełnić” je odpowiednimi składnikami. Dzieci często wymuszają, żeby smarować chleb kremami czekoladowymi lub innymi słodkościami – dżemami, powidłami itd. nic się nie stanie, jeśli ulegnieny od czasu do czasu, ale na co dzień nie powinny tego jeść. Bardziej pożywne i zdrowe będą kanapki z serem, wędliną, sałatą. W zależności od pory roku możemy je urozmaicać warzywami aktualnie dostępnymi – papryką, pomidorem, rzodkiewkami. Zrezygnujmy z ketchupu i majonezu – nie mają wartościowych składników odżywczych, za to są wysokokaloryczne. Zamiast margaryny – masło. Jest bardziej naturalne i ma witaminy, które pozytywnie wpływają na wzrok.

Co do napojów – w stołówkach przeważnie jest możliwość wypicia herbaty, ale jedna herbata na wiele godzin to za mało. Dziecko musi mieć możliwość napicia się czegoś dobrego na każdej przerwie. Latem bardzo dobrym rozwiązaniem są soki i woda mineralna, zimą – coś ciepłego, czyli herbata. Gorące napoje można przenosić w specjalnych kubkach termicznych, które są szczelne, dlatego na pewno nic nie wyleje się do plecaka.

Stop! Do tej buźki mogą trafić niebezpieczne substancje albo resztki pokarmowe, znalezione na podłodze albo w… koszu na śmieci. To, co bowiem niedostępne i dziwnie pachnące, stanowi dla naszych dzieci duże wyzwanie. Nie pozwólmy, by oznaczało też duże tarapaty.

Spójrzmy na kuchnię nowym okiem, weryfikującym jej zagrożenia i miejsca, które pilnie trzeba zabezpieczyć. Po pierwsze – wejście do pomieszczenia zabezpieczajmy za każdym razem, gdy oddalamy się od tego lokum. Specjalne drabinkowe płotki, blokowane zatrzaskami, przynajmniej przez pierwsze lata, udaremnią dziecku samodzielne wkraczanie do kuchni.

Po drugie: na kuchence postawmy specjalną kratkę, uniemożliwiającą małemu spryciarzowi zrzucenie na siebie gorących garnków, rondli czy czajnika z zagotowaną wodą. Podczas gotowania i smażenia korzystajmy z dalszych palników, a uchwyty naczyń skierujmy w stronę ściany. Powtarzanie szkrabowi, że nie wolno zbliżać się do kuchenki, ma sens, ale nie wolno też zapomnieć o wszelkich możliwych środkach ochronnych.

Wszelkie środki czystości przenieśmy do górnych szafek – dzieci lubią odkręcać kolorowe butelki, co może skończyć się dla nich tragicznie, gdy obleją się płynem do rur lub skosztują środka żrącego… Nigdy, przenigdy, nie napełniaj butelek po napojach specyfikami przeznaczonymi do dezynfekcji, do mycia, do usuwania trwałych przypaleń. Te detergenty mają zwykle soczyste barwy, które mogą skojarzyć się dziecko z ich ulubionym soczkiem.

Po czwarte: ukryjmy również wszelkie noże, widelce, tasaki, wszelkie ostre przedmioty i szklane naczynia. Tak samo postąpmy z mikserem, maszynką do mięsa, młynkiem do kawy czy z sokowirówką. Lepiej chuchać na zimne i nie zakładać, że skoro osprzęt kuchenny jest niepodłączony, nie może nikomu wyrządzić krzywdy. Pamiętajmy, że w wielu kuchennych gadżetach są ostrza i niebezpieczne krawędzie. Ranią one delikatną skórkę kilkulatka, mogą też spaść mu na głowę, gdy stoją na jakiejś niższej półce, a z góry zwisają kable i wtyczki elektryczne.

Wyposażenie kuchni to również woreczki foliowe, pozostawione luzem na blatach lub szafkach. Lepiej zbierzmy puste opakowania i schowajmy do zamykanej blokadą szuflady. Były przypadki, gdy dzieci bawiąc się, zakładały woreczki na głowę i cudem uniknęły uduszenia. Oczywiście, ta sama zasada dotyczy zapałek, zapalników, zapalniczek – w żadnym razie nie mogą być na widoku! Tak niebezpiecznymi przedmiotami można się przypalić, podpalić albo zakrztusić czy skaleczyć. Fantazja naszych brzdąców bywa nieograniczona.

Pojemniki z przyprawami ulokujcie na wyższych półkach. Kolorowe ziarenka są zapewne niebywale atrakcyjne dla niejednej pociechy, jednak obsypanie się ostrą papryczką albo włożenie soli do oczu, nie należy do wielkich przyjemności.  Często wyrzucajcie śmieci – zamykajcie worek w szafie z blokadą. Wszystkie szuflady oznaczcie specjalnymi – antydziecięcymi pieczątkami. Uchroni to małe paluszki przed przytrzaśnięciem. Lodówki i zamrażarki opatrzcie urządzeniami, uniemożliwiającymi dzieciom zatrzaśnięcie się w środku. To samo dotyczy zmywarki, do której wielu urwisków chętnie wkroczyłoby w celu uskuteczniania swych kuchennych przygód.

Sztućce dla dzieci

Zaczynamy od nich, gdyż uważamy, że to najważniejszy element, bez którego spożywanie posiłków nie będzie możliwe albo będzie bardzo utrudnione. Ich wybór jest kluczowy, głównie ze względu na bezpieczeństwo malucha. Żadnych ostrych krawędzi, żadnych ostrzy w ogóle – przecież tak łatwo można sobie zrobić krzywdę. Dla najmłodszy polecane są zestawy 3-elementowe. Odpowiednio wyprofilowana łyżka – niezbyt głęboka, aby można było na nią nałożyć nie za dużą ilość jedzenia. Do tego widelec, podobnie, jak łyżka specjalnie zaokrąglony tak, aby dziecko nie mogło sobie zrobić nim krzywdy. I absolutny hit – zamiast noża – łopatka, która pozwoli na krojenie jedzenia i jego przesuwanie – bezpiecznie i pomysłowo.

Naczynia dla dzieci

Równie ważne, jak sztućce. Talerze, miski, kubki, kubeczki dla dorosłych się nie nadadzą. Tutaj musi królować kolor i…trwałość! Odporność na upadki, ugryzienia jak najbardziej wskazana. Dlatego też dla najmłodszych proponuje się naczynia z nietłukącego się tworzywa. Producenci rozpieszczają nas i nasze dzieci pod względem wzorów i kolorów. Możemy wybrać komplet naczyń z ulubionymi postaciami z bajek czy książek albo zdecydować się na równie kolorowy, ale już nie kojarzący się z niczym konkretnym motyw.

Odpowiednio dobrane sztućce i naczynia dla dzieci pozwolą na cieszenie się i celebrację wspólnych posiłków. Nie będzie mowy o zmuszaniu do jedzenia, gdyż to będzie kojarzyło się z przyjemnością, a nie przymusem.

Kamila, prawniczka, nie ma za wiele czasu na eksperymentowanie w kuchni, ale dla swojej trzyletniej córeczki, Marysi, wymyśliła smaczny i pożywny deser. Podaje go zwłaszcza podczas ,,kinder bali”, organizowanych w domu lub wtedy, gdy panuje sezon grypowy i trzeba wzmocnić nieco organizm dziecka. Marysia uwielbia smak konfitur, więc obie babcie dostarczają swej wnuczce mnóstwo  własnych wyrobów. Kamila dwie łyżeczki owoców ze słoiczka miesza z jogurtem naturalnym i trzema łyżeczkami miodu. Do miseczki z taką kolorową zupką dokłada herbatnik lub sucharek i oto mamy pyszny deserek, uwielbiany nie tylko przez małych, ale i przez dużych gości rodzinnych przyjęć. Mniam po raz pierwszy!

Aleksandra, prowadząca w domu własną firmę, często i chętnie zagania pięcioletniego synka, Mirona do wspólnego kucharzenia. Przedsiębiorcza mama wyznaje: – Zamiast zamęczać świat swoimi problemami bieznesowymi lub podkreślać na każdym kroku, że szukam idealnego mężczyzny, który byłby dobrym ojcem dla mojego dziecka, biorę sprawy w swoje ręce i po założeniu własnej działalności gospodarczej, z pasją oddaję się prowadzeniu domu oraz wychowaniu kilkulatka. Ukochany smakołyk Mironka? Gotowana marchewka, moczona w miodzie lub banany, zanurzone w roztopionej czekoladzie i posypane kokosowymi wiórkami. Mniam, mniam, prawdziwa uczta!

Co podawać maluchowi, który od urodzenia ma skazę białkową? Mona, mama Nikolki, od kiedy zrobiła sobie roczną przerwę w pracy i zajęła się opieką nad chorującą córcią, sama tworzy sorbety lodowe. To łatwe, gdy ma się zaprzyjaźnionych sadowników, u których kupuje się soczyste, niepryskane niczym owoce. W kuchni Mony są one miksowane i wstawiane do zamrażarki w specjalnych pojemnikach – kubeczkach. Do każdego kubeczka Nikolcia z Mamą wkłada plastikowe patyczki, za które później można będzie trzymać te wspaniałe lodziki. Sorbety mienią się kolorami tęczy, a smakują po prostu bajecznie. Nikolkowe „mniam, mniam, mniam” – to chyba najlepszy komentarz?

Pamiętaj, że nawet będąc bardzo zapracowaną kobietą, samodzielnie wychowującą pociechę lub mającą bardzo chorowite dziecko, nie powinnaś rezygnować z przyjemności dla siebie i dla swego dziecka. Własnoręcznie pieczone ciasteczka, lukrowane pierniczki i słodkie budynie lub galaretki pozwolą oderwać Ci się od problemów w pracy, dodadzą odwagi w walce o lepszą przyszłość dla całej rodzinki. Dlatego, nie poddaj się samotności, czy lękom o to, że za bardzo rozpieszczasz dziecko – teraz jest idealna pora na wspólne szykowanie deserów i czerpanie z tego wielkiej radości!

Zacznijmy od tego, że w zależności od wieku dziecka, świat przez niego postrzegany wygląda inaczej. Jak jest malutki, to odczuwa tylko ogólne bodźcie, im jest starszy, tym więcej widzi i słyszy. Bez względu jednak na jego wiek, powszechnie wiadomo, że miłość między rodzicami bezpośrednio przekłada się na to, w jakim jest nastroju.

Każdy, nawet najbardziej szczęśliwy związek, ma czasem gorsze chwile i dochodzi do nieporozumień. To normalne i nic nie jest w stanie tego zmienić. Bynajmniej nie oznacza to, że para kocha się nagle mniej. Trzeba czasem dać wodzę emocjom. Należy jednak pamiętać, by pod żadnym pozorem nie kłócić się przy dziecku. Nieważne w jakim wieku. Mogłoby się wydawać, że dwumiesięczny bobas nie będzie tego odbierał. Błąd! Będzie. Można to zauważyć nawet przez jego płacz. Jeśli już trzeba się pokłócić i rozwiązać nieporozumienia, koniecznie należy odejść dalej, aby dziecko tego nie słyszało. Maleństwo w takiej sytuacji może poczuć się winne – może myśleć, że kłótnia jest spowodowana nim, że coś nabroił itp. A to przecież nie jest prawdą.

Warto jednak przy dziecku mówić sobie, jak bardzo się kocha i jak bardzo jest się szczęśliwym. Maluszek widzi, jak tatuś patrzy na mamusię i od razu czuje komfort wewnętrzny. Wie, że jeśli rodzice się kochają, to będą kochać i jego, więc nic mu nie grozi.

Pamiętajmy! Dzieci czują. Od najmniejszego po nastolatka. To, jak wyglądają relacje między partnerami, bezpośrednio wpływa również na jego samopoczucie.

Musisz wiedzieć, że wszystkie odżywcze substancje, które przyjmujesz podczas jedzenia, przekazywane są twojemu dziecku wraz z pokarmem. To co jesz, ma zdecydowany wpływ na samopoczucie i rozwój twojego maleństwa.

Myślenie o dobru dziecka nie powinno jednak całkowicie zagłuszać dbania o samą siebie. Jeżeli w twojej diecie znajdować się będzie zbyt mało soli mineralnych czy witamin, w całości przekażesz je dziecku, a sama będziesz miała ich niedobór. W takiej sytuacji konieczne jest uzupełnianie diety niezbędnymi składnikami, najlepiej w postaci tego co jesz na co dzień. W sytuacji, gdy to nie wystarcza najczęściej lekarz przepisuje lekarstwa, które pomogą matce, a nie zaszkodzą dziecku, ewentualnie rozważa się odstawienie dziecka od piersi.

Gdy karmisz piersią codzienna dawka kalorii nie powinna być mniejsza niż 2500 kal, a pokarmy bogate przede wszystkim w białko i wapń.

Kobieta karmiąca powinna unikać produktów takich, jak ostre lub kwaśne przyprawy i orzeszki ziemne, ponieważ mogą one wywołać u dziecka alergię pokarmową. Powinna również pić dużo więcej wody, najlepiej często, ale w małych ilościach (8,9 szklanek dziennie). Podczas karmienia dziecka, tak jak i w czasie ciąży najlepiej jest całkowicie zrezygnować z picia alkoholu i kawy. Nie warto również wracać do palenia papierosów, skoro udało ci się zrezygnować z tego na cale dziewięć miesięcy.

Ważne jest, aby podczas karmienia piersią, zwracać szczególną uwagę na to, jak reaguje dziecko. Bardzo często okazuje się bowiem, że jakiś składnik twojej diety może wywołać u dziecka bóle brzucha, wysypkę lub ogólne rozdrażnienie. Dobrze jest więc mieć świadomość, który ze składników posiłków należy wyeliminować.

Średnio w czasie ciąży, kobieta waży od jedenastu do szesnastu kilogramów więcej. Zaraz po porodzie waga zmniejsza się o około pięć, siedem kilogramów. Jak łatwo obliczyć, do zrzucenia pozostaje od pięciu do dziesięciu kilo. Oczywiście może to być dużo więcej, jeżeli w czasie ciąży kobieta nie przestrzegała zdrowej, rozsądnej diety i jeszcze dodatkowo przytyła.

Bardzo często zdarza się, że młoda mama martwi się tym, że nigdy już nie wróci do wagi sprzed ciąży. Nie należy jednak popadać w panikę z tego powodu. Bardzo wiele kobiet wraca do poprzedniej wagi, potrzebny jest jedynie czas i odpowiednia dieta.

Bezpośrednio po porodzie należy po prostu być aktywną i zdrowo się odżywiać. Należy dać czas organizmowi na własną, naturalną regenerację po porodzie. Gdy wróci systematyczne miesiączkowanie można rozpocząć stosowanie się do niskotłuszczowej diety.

Jeżeli w czasie ciąży nie przytyłaś więcej niż wspomniane od dziesięciu do czternastu kilogramów, powrót do poprzedniej wagi powinien zająć ci około ośmiu miesięcy. Czyli średnio pół kilograma tygodniowo.

W zrzuceniu dodatkowych kilogramów zdecydowanie pomaga karmienie piersią. Nie jest to jednak regułą. Jeżeli karmisz piersią twoja dieta nie powinna schodzić z wartości 1800 kalorii na dzień. Nie ma tu żadnych przeciwwskazań do zastosowania diety niskotłuszczowej. Musisz jednak pamiętać, aby jeść same pożywne, pełnowartościowe produkty, które są kluczowe w diecie po porodzie.

Równie ważna jest systematyczna aktywność fizyczna. Wybierz formę, która najbardziej ci odpowiada, także od względem poprawy samopoczucia. Zacznij od dziesięciu minut ćwiczeń każdego dnia i stopniowo zwiększaj ten czas do pół godziny dziennie. Ćwiczenia najlepiej rozpocząć pięć, sześć tygodni po porodzie.

Pamiętaj aby wszelkie diety czy ćwiczenia skonsultować najpierw ze swoim lekarzem.

W pierwszych miesiącach ciąży powinnaś zwrócić uwagę na to, aby w twoim codziennym menu znajdowały się produkty świeże, naturalne i w jak najmniejszym stopniu zmodyfikowane. Absolutnie niewskazane jest przyjmowanie porcji witamin w tabletkach (z wyjątkiem kwasu foliowego, o czym informowaliśmy już w poprzednim wpisie). Najlepszym źródłem witamin będą świeże owoce i warzywa.

W drugiej połowie ciąży, gdy dziecko już coraz bardziej się rozwija, również i ono będzie potrzebowało coraz więcej dobroczynnych składników. Pamiętaj jednak, że absolutnie nie oznacza to, że masz teraz „jeść za dwóch”. Twoje dzienne zapotrzebowanie kaloryczne wynosi 3000 kilokalorii, a to tylko o 700 kilokalorii więcej, niż w momencie, kiedy jeszcze nie byłaś w ciąży.

Warto skorzystać z porady dietetyka, który wytłumaczy ci szczegółowo, na czym powinna polegać twoja dieta, jakie jej składniki będą najbardziej wartościowe dla ciebie i dziecka, a także zaproponuje konkretne menu z uwzględnieniem potrzeb twoich i maleństwa.

To co z pewnością powinno się znaleźć w twoim jadłospisie to: pełnoziarniste pieczywo, makarony i brązowy ryż. Produkty te są niezwykle bogate w węglowodany, przez co są idealnym źródłem energii, a także składników mineralnych i błonnika.

Oczywiście owoce i warzywa bogate w witaminy. Również mięsa, ryby, rośliny strączkowe, jaja, orzechy, mleko i wszelkie produkty mleczne, które dostarczają organizmowi białka, żelaza i wapnia.

Podczas przygotowywania posiłków powinnaś zdecydowanie ograniczyć używanie tłuszczy pochodzenia zwierzęcego, zamieniając je na tłuszcze roślinne.

Uważaj na słodycze, które nie mają wartościowych składników, a sprzyjają jedynie pojawieniu się nadwagi.

Zapoznaj się z dostępnymi przepisami dla kobiet w ciąży, które ułatwią ci stworzenie własnego menu. Znajdziesz je zarówno w internecie, jak i specjalnych książkach, poradnikach dla kobiet w ciąży.

]]> http://zywienie-dziecka.elk.pl/jak-odzywiac-sie-w-czasie-ciazy/feed/ 0 http://zywienie-dziecka.elk.pl/jak-zadbac-o-siebie-przed-zajsciem-w-ciaze/ http://zywienie-dziecka.elk.pl/jak-zadbac-o-siebie-przed-zajsciem-w-ciaze/#comments Mon, 12 Sep 2011 07:45:43 +0000 user http://zywienie-dziecka.elk.pl/?p=232 Planując zajście w ciążę bardzo odpowiedzialnym i wskazanym będzie odpowiednie przygotowanie się na nadejście tego, jakby nie patrzeć, rewolucyjnego okresu. Bardzo ważne jest właściwe nastawienie, ale jeszcze ważniejsze – zadbanie o swój organizm.

Zmiany w diecie należy wprowadzić już na trzy miesiące przed planowanym zajściem w ciążę. Tyle czasu organizm potrzebować będzie na wyeliminowanie wszelkich szkodliwych substancji oraz zgromadzenie witamin i składników mineralnych, niezbędnych dla dziecka.

Po pierwsze, jeżeli jesteś na diecie, której celem jest pozbycie się „zbędnych” kilogramów, koniecznie jej zaprzestań. Wskazanym będzie nawet lekkie przybranie na wadze. Twoja dieta musi być bogata w witaminy, białko, sole mineralne, żelazo, cynk, mangan. Niskokaloryczne diety odchudzające, które ubogie są w te wszystkie składniki, mogą negatywnie wpływać również na gospodarkę hormonalną.

Jeżeli masz dużą nadwagę, powinnaś schudnąć, ALE! Absolutnie nie wolno ci stosować drakońskich diet i głodówek. Uprawiaj więcej ruchu i wprowadź wartościową, zdrową dietę, eliminując z jadłospisu jedynie te pokarmy, które zawierają jedynie „puste” kalorie.

Po drugie – koniec z substancjami szkodliwymi! Konieczne jest całkowite wyeliminowanie nikotyny i alkoholu, a także innych używek.

Po trzecie – kwas foliowy. Na trzy miesiące przez planowanym zajściem w ciążę należy przyjmować kwas foliowy, będący witaminą z grupy B (odstawiamy jego przyjmowanie dopiero po pierwszym trymestrze ciąży). Zalecana dawka to 0,4 mg dziennie.

Najlepiej jednak gdy już na etapie planowania ciąży wybierzesz lekarza, który poprowadzi twoją ciążę. On również już na samym początku udzieli ci wszystkich najważniejszych informacji, również tych dotyczących diety w ciąży.

Jak przekonać malucha, aby wygrał inną formę jedzenia niż ta najbardziej dla niego wygodna i od narodzin naturalna? Bardzo ważne jest, aby zachęcić, a nie zniechęcić. Jeżeli zrazimy dziecko do siedzenia przy stole, posługiwania się widelcem czy picia w kubeczka, będziemy mieli bardzo poważny problem z tym, aby znów chciał podjąć chociażby próbę.

Należy pamiętać o tym, że dziecko bardzo lubi robić to co dorośli, naśladować ich zachowania. To naturalny proces edukacji, który jest dla niego niczym więcej, jak dobrą zabawą w gronie osób, przy których czuje się bezpiecznie. Ważne więc, aby wzór jaki mu dajesz, był dobry dla jego wychowania.

Dziecko przy stole musi czuć się bezpiecznie i wygodnie. Konieczne będzie więc zakupienie specjalnego, podwyższonego krzesełka, ale także odpowiednich sztućców. Na początek najlepiej wybrać te plastikowe o okrągłych zakończeniach. Powinny być one kolorowe, tak aby maluch chciał trzyma je w rączce. również sama żywność powinna być świeża, smaczna i zachęcająca smakiem i zapachem.

Jeżeli dziecko początkowo będzie chciało jeść rączkami, absolutnie nie można go za to ganić. Samodzielne wkładanie pożywienia do buzi to już i tak, duży postęp. Dziecko uczy się, jak samemu zaspokajać swój głód, aby nie czekać, aż ktoś je nakarmi. na każdy z etapów przyjdzie czas.